تنبور دل گرفته ی من،یاریار کن

شوری به چنگ آور و وجدی شکار کن

 چندی سکوت کردی و سرکه شراب شد

پایان گرفت گوشه نشینی،هوار کن

آیینه باش رو به صداهای ماوراء

از کائنات نغمه بگیر و نثار کن

 تا چند زیر پرده بماند جنون من

این نعره ی نهان مرا آشکار کن

ای ذات ماورای  صداها و رنگها

ما را به آن سکوت مقدس دچار کن

 فرخنده باد! پنجه ی حق می نوازدت

تنبور گُر گرفته ی من،یاریار کن

پروردگارا، مرا به عنصر صلح و آرامش خود بدل کن؛

 ترس کجاست؟ زمانی که من حامل عشق و دوستی انسان ها هستم.نفرت کجاست؟ وقتی که من حامل بخشش و گذشت هستم. شک و تردید کجاست؟ زمانی که قلب من جایگاه ایمان است. اشتباه کجاست؟ وقتی که من حامل حقیقت هستم. نومیدی کجاست ؟ زمانی که من دنیایی از امید هستم. تاریکی کجاست؟  زمانی که من حامل زیباترین ستاره های پر نور هستم.